Turystyka i rekreacja » Sierakowski Park Krajobrazowy

Sierakowski Park Krajobrazowy.

 

ROZPORZĄDZENIE Nr 6/91

WOJEWODY POZNAŃSKIEGO

dnia 12 sierpnia 1991 roku

 

 

 

w sprawie: utworzenia Sierakowskiego Parku Krajobrazowego.

 

 

          Na podstawie art. 41 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 roku o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz. U. Nr 3 poz. 6 zm. Z 1983 r. Dz. U. Nr 44, poz. 201, z 1987r. Dz. U. Nr 33, poz. 180, z 1983r. Dz. U. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990r. Dz. U. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222/ oraz art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych organach rządowej administracji ogólnej /Dz. U. Nr 21, poz. 123/ zarządza się co następuje: 

 

§ 1

Tworzy się Sierakowski Park Krajobrazowy obejmujący tereny o dużych wartościach krajobrazowych, krajobrazowych przyrodniczych i kulturowych.

 

§ 2

  1. Park obejmuje obszar o powierzchni 30 413 ha, z czego 14 980 ha położone jest na terenie gminy Sieraków, 8 433 ha na terenie gminy Chrzypsko Wielkie, 6 400 ha na terenie gminy Kwilcz, 600 ha na terenie gminy Pniewy.
  2. W skład Parku wchodzą:

- lasy o powierzchni 9 898 ha;

- wody o powierzchni 2 254 ha;

- użytki zielone o powierzchni 1 636 ha;

- grunty orne o powierzchni 14 254 ha;

- tereny zabudowane i drogi o powierzchni 2 380 ha, w tym zabudowany obszar

  miasta Sierakowa o powierzchni 326 ha.

  1. Granice tworzonego Parku przedstawiono na mapie w skali 1 : 25 000, uzupełnionej opisem granic, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia.

 

§ 3

Wzmożona ochrona walorów Parku realizowana będzie przez wprowadzenie stosownych zakazów i nakazów w zakresie działalności gospodarczej i rekreacyjnej, gwarantujących ochronę walorów przyrodniczych, krajobrazowych i elementów kulturowych.

 

§ 4

Na terenie Parku wprowadza się:

 

1. Zakazy:

·        wnoszenia obiektów i instalowania urządzeń powodujących ujemne oddziaływanie na środowisko i krajobraz,

·        budowy dróg i linii energetycznych przebiegających przez lasy i fragmenty Parku o najwyższych walorach krajobrazowych,

·        wprowadzanie zmian stosunków wodnych niekorzystnych dla środowiska,

·        dokonywania prac ziemnych naruszających w sposób trwały rzeźbę terenu,

·        eksploatacji surowców mineralnych z wyjątkiem potrzebnych do zaspokojenia potrzeb lokalnych,

·        niszczenia torfowisk,

·        prowadzenia czynności powodujących wzmożenie procesów erozyjnych,

·        lokalizowania wysypisk odpadów z wyjątkiem niezbędnych dla potrzeb miejscowej ludności,

·        likwidowania zadrzewień i zakrzewień,

·        używania wszelkich łodzi motorowych z wyjątkiem łodzi patrolowych,

·        umieszczania tablic ogłoszeniowych,

·        wypalania traw, rżysk i trzcin.

 

     2. Nakazy:

·        stosowania w budownictwie form architektonicznych nawiązujących do tradycji regionalnych i harmonizujących z walorami krajobrazowymi okolicy,

·        ograniczenie lokalizowania ośrodków rekreacyjnych i wszelkiego budownictwa letniskowego oraz ich rozbudowy do zakresu ujętego w planie zagospodarowania przestrzennego Parku,

·        prowadzenia niezbędnych linii energetycznych wysokiego napięcia poza obszarami leśnymi,

·        objęcia ścisłą ochroną przed zanieczyszczeniem obszarów źródeł i potoków,

·        rekultywacji i zagospodarowania istniejących gruntów zdegradowanych,

·        prowadzenia gospodarki leśnej zapewniającej ciągłość i trwałość lasu oraz zachowania właściwego składu gatunkowego dla tego rejonu według „ Ogólnych zasad zagospodarowania lasów wchodzących w skład parków krajobrazowych i obszaru chronionego krajobrazu”,

·        zakładania i uzupełniania istniejących zadrzewień włącznie z gatunkami rodzimymi,

·        prowadzenia gospodarki rolnej nie doprowadzającej do degradacji gleb i innych elementów środowiska, ze szczególnym zwróceniem uwagi na ostrożność w stosowaniu środków chemicznych,

·        prowadzenia gospodarki rybackiej nie doprowadzającej do degradacji środowiska wodnego,

·        wyznaczania i wykonania prostych urządzeń ułatwiających krajoznawstwo.

 

 

§ 5

Realizację celów, dla których tworzy się Park, umożliwi plan zagospodarowania przestrzennego, który zostanie opracowany do 31 października 1994 roku.

 

§ 6

Dla podmiotów gospodarczych znajdujących się na obszarze Parku, które nie spełniają wymogów w zakresie gospodarki ściekowo-odpadowej i ochrony powietrza dla obszarów chronionych wyznacza się okres dostosowawczy do 31 października 1994 roku.

 

§ 7

Zapewnienie należytej ochrony Parku, określonej w niniejszym rozporządzeniu, należy do jego Zarządu i działającego przy nim organu doradczo- opiniotwórczego – Społecznej Rady Parku, które zostaną powołane odrębnym aktem prawnym.

 

§ 8

Wykonanie rozporządzenia i nadzór nad jego realizacją powierza się Wydziałowi Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu.

 

§ 9

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od jego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego.

 

 

 

 

WOJEWODA POZNAŃSKI

/-/ Włodzimierz Łęcki      

 

 

 

 

UZASADNIENIE

 

  

         Utworzenie parku krajobrazowego czyni go obszarem chronionym ze względu na szczególne wartości krajobrazowe, przyrodnicze i kulturowe.

            Gospodarowanie zasobami środowiska na terenie Sierakowskiego Parku Krajobrazowego winno sprzyjać zachowaniu tych wartości, chroniąc je przed postępującą dewastacją. Obszar ten posiada unikalne wartości przyrodniczo-krajobrazowe, dlatego też będzie spełniał funkcje naukowo poznawcze, dydaktyczne, krajoznawcze i turystyczne.

 

 

 

 

 

 

Załącznik Nr 1

Do Rozporządzenia Nr 6/91

Wojewody Poznańskiego

z dnia 12 sierpnia 1991 r. 

 

 

OPIS PRZEBIEGU GRANIC PARKU:

 

 

        Sierakowski Park Krajobrazowy znajduje się na północ od szosy Pniewy-Kwilcz-Przytoczna. Granica biegnie wzdłuż niej na zachód od skrzyżowania z droga na Augustowo w Luboszu do granicy województwa, za wsią Prusim. Następnie skręca na północ wzdłuż granicy województwa, aż do drogi polnej na Kolno, która prowadzi około 1 km. Dalej granica Parku biegnie skrajem lasu porastającego zbocze rynny jeziora Lubiwiec ( woj. Gorzowskie), dochodząc do doliny rzeki Bieliny, następnie na wschód i północ wzdłuż niej, aż do ujścia rzeki do Warty (na wysokości przysiółka Zatom Stary – jest to też granica województwa). Dalej granica prowadzi brzegiem południowym Warty zbaczając na zachód, aż do przeprawy promowej między Zatomem Starym a Zatomem Nowym. Przekracza Wartę i drogę przez Zatom Nowy i las na północ od leśniczówki Czapliniec, wchodzi na teren Puszczy Noteckiej. Dochodzi do duktu między oddziałami 169 a 152 skręcając na północy wschód, prowadzi tym duktem ( na południe od oddziałów 142-152) aż do drogi leśnej, łączącej leśniczówkę Borowy Młyn z gajówką Pławisko. Granica ponownie kieruje się na północ, aż do duktu między oddziałami 286 a 252 obręb Bucharzewo, którym prowadzi na wschód ( na południe od oddziałów 237 – 252) podnóżem wydm do skrzyżowania z droga z Sierakowa. Następnie granica Parku biegnie wzdłuż tej drogi cały czas lasem dalej na wschód, a potem na południowy wschód od Chojna (woj. Pilskie). Na wysokości przeprawy promowej przekracza wartę i drogę przez wsie Karolewo i Pakowiec, dochodzi do Kłodziska i droga na Wronki. Na południowo-wschodnim skraju wsi granica skręca ponownie na południe biegnąc droga do Strzyżmina. Około 1,5 kilometra od wsi wchodzi na teren woj. Poznańskiego. Dalej prowadzi już granica administracyjną gminy Chrzypsko Wielkie, aż do przecięcia jej z linią kolejowa Poznań-Szamotuły-Sieraków (gmina Pniewy). Następnie granicę parku wyznacza tor kolejowy na odcinku do ponownego przecięcia z granica gminy Chrzypsko Wielkie, którą prowadzi dalej przekraczając drogę Pniewy – Białokosz do styku granic administracyjnych gmin Pniewy, Chrzypsko Wielkie i Kwilcz. Stąd granica parku wchodzi na drogę do Augustowa i Lubosza, kończąc swój bieg na skrzyżowaniu z droga do Kwilcza, w miejscu z którego rozpoczęto jej opis.

 

 

 

 

 

 


drukuj